คุณสมบัติส่วนบุคคล

คำถามที่ยังคงค้างอยู่ในเรื่อง SDL เกี่ยวข้องกับความคิดในเรื่อง self-directedness ในฐานะที่เป็นคุณสมบัติส่วนบุคคลหรือลักษณะของผู้เรียนรู้   Brockett and Hiemstra (1991)  ได้บ่งชี้ถึง learner self-direction ว่าเป็นบุคลิกที่ถูกสร้างขึ้น  พวกเขายอมรับว่าความรับผิดชอบส่วนบุคคล (คือ ผู้เรียนรู้ยอมรับว่าตนเป็นเจ้าของความคิดและการกระทำของตน) เป็นพื้นฐานสำคัญของ self-direction ในการเรียนรู้  อย่างไรก็ตาม พวกเขายอมรับว่าผู้เรียนรู้จะมีระดับความเต็มใจต่างกันในการยอมรับความรับผิดชอบสำหรับตัวเองในฐานะที่เป็นผู้เรียนรู้ และว่า self-directedness มีการเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ด้วยเหตุดังกล่าวจึงได้มีการให้ความสนใจอย่างยิ่งต่อแนวความคิดของความพร้อมเนื่องจากมีความเกี่ยวข้องกับ SDL    Self-Directed Learning Readiness Scale (SDLRS) ของ Guglielmino (1977) เป็นเครื่องมือที่ถูกออกแบบมาเพื่อประเมินระดับที่แต่ละบุคคลคิดว่าตนเองมีทัศนคติและทักษะที่มักจะเกี่ยวข้องกับความคิดเรื่องความพร้อม  ซึ่งเป็นภาวะภายในของความพร้อมทางด้านจิตวิทยาสำหรับ  self-directed learning

และตามเทคนิคของ Delphi  การวิเคราะห์ (factor analysis)  ทำให้ทราบว่ามีปัจจัยอยู่ 8 อย่างคือ
1.       การเปิดกว้างสำหรับโอกาสในการเรียนรู้
2.       มีความคิดเกี่ยวกับตนเองว่าเป็นผู้เรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ
3.      ความริเริ่มและความเป็นอิสระในการเรียนรู้
4.      การยอมรับความรับผิดชอบสำหรับการเรียนรู้ของตน
5.      การใฝ่ใจในการเรียนรู้
6.      มีความสร้างสรรค์
7.      สามารถปรับตัวเข้ากับอนาคต
8.      มีความสามารถในการใช้การศึกษาพื้นฐานและทักษะในการแก้ปัญหา

เครื่องมือนี้เป็นเครื่องมือชนิดหนึ่งที่ถูกนำไปใช้อย่างกว้างขวางที่สุด และได้ทำให้เกิดข้อโต้แย้งและการวิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับประเด็นเรื่องความน่าเชื่อถือและความถูกต้อง (ดู ตัวอย่างเช่น Brockett & Hiemstra, 1991)  เครื่องมืออีกชนิดหนึ่งที่ใช้ประเมิน self-initiated learning และการศึกษาด้านวิชาชีพที่ยังเป็นอยู่ ได้แก่ Oddi Continuing Learning Inventory (OCLI)   Oddi (1986) ได้ชี้ให้เห็นคุณลักษณะที่เกี่ยวข้องกับความริเริ่มและความอุตสาหะในการเรียนรู้ตลอดชั่วระยะเวลาหนึ่ง   การวิจัยในเวลาต่อมาได้ชี้แนะว่าปัจจัย 3 ประการในเครื่องมือของ Oddi (ได้แก่ ปัจจัยทั่วไป   ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความสามารถในการควบคุมตนเอง (self-regulating)  และความกระตือรือล้นในการอ่าน)นั้นถูกต้อง และสามารถเลียนแบบได้ (Bartlett & Kotrlik, 1999)

นอกจากความพร้อมแล้ว   นักวิจัยคนอื่นยังได้เสนอความคิดเกี่ยวกับภาวะอิสระ (autonomy) ในการเรียนรู้

(Candy, 1991; Chene, 1983)  โดยทั่วไปคนมักจะนึกถึงผู้เรียนรู้อิสระว่าเป็นผู้ที่ไม่ต้องพึ่งพาใคร  สามารถเลือก และตัดสินในเรื่องสำคัญๆ  และมีความสามารถอธิบายได้ถึงระเบียบวิธีปฏิบัติ (norms) และข้อจำกัดของสังคมแห่งการเรียนรู้ได้อย่างชัดเจน (Merriam & Caffarella, 1999)   Candy ได้ยอมรับว่าภาวะอิสระมีมิติที่เป็นไปตามลักษณะส่วนบุคคลและเป็นไปตามสถานการณ์  และอาจจะไม่ปรากฏให้เห็นในสถานการณ์การเรียนรู้เสมอไป (Brockett & Hiemstra, 1991)  อย่างไรก็ตาม ตัวแปร 4 ตัวที่ดูเหมือนจะมีอิทธิพลต่อขอบเขตที่ผู้เรียนรู้แสดงพฤติกรรมอิสระออกมาก็คือสถานการณ์ในการเรียนรู้
1.      ทักษะด้านเทคนิคที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการการเรียนรู้
2.      ความคุ้นเคยกับเรื่องนั้น
3.      มีความรู้สึกเกี่ยวกับความสามารถส่วนตัวในฐานะผู้เรียนรู้
4.      มีพันธะต่อการเรียนรู้ในขณะเวลานั้น (Merriam & Caffarella, 1999)

นอกจากนั้น นักวิชาการคนอื่นยังได้สนับสนุนว่าการพึ่งตนเองและภาวะอิสระอาจจะเป็นการพัฒนาทางด้านวัฒนธรรมที่สะท้อนให้เห็น SDL ดังเช่นที่ปฏิบัติกันอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ และการเกี่ยวเนื่องกันอาจจะเป็นคุณลักษณะของ self-directed learners ในวัฒนธรรมอื่น (Nah, 2000)

เรื่องนี้ถูกเขียนใน บทความวิชาการ และติดป้ายกำกับ , , , คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s